خواص مواد غذایی

معرفی گیاه شنگ [+ خواص ]

معرفی گیاه شنگ
گیاه شنگ با نام علمی Tragopogon graminifolius گیاهی از خانواده Asteraceae و متعلق به خانواده کاسنی است. این گیاه را در زبان فرانسه یارب دوشوو، یعنى ریش بز مى گویند. طبیعت شنگ، سرد و خشک است.
شنگ درفصل بهار می‌روید. این گیاه دو لپه‌ای و دو جنسی است. گل های گیاه شنگ که داراى زبانه هایى زرد رنگ و قشنگ است، در فاصله اردیبهشت تا تیر ماه ظاهر مى شود. این گیاه به وسیله بذر و خودرو در محیط رشد می‌کند.
گیاه شنگ در چمنزارهاى نمناک شمال ایران، عمارلو، بین کبوترچاى و زرد چین، ایسپیلى ییلاق دامنه البرز، مخصوصا افجه و نارون مى روید و نوع چمنى آن در مغرب ایران، تفرش، اراک، کوه شاهو و کردستان زیاد است.
در شیراز و اصفهان گیاه شنگ را به آلاله شنگ می شناسند و در خراسان آن را ریش بز خالدار خطاب مى کنند. نام های دیگر این گیاه قندرون، سنسفیل، تسلسفیل، اسپلنج و اسفلنج است. در عراق و شامات به آن اذناب الخیل مى گویند.

خواص و فواید گیاه شنگ

مقوی معده
مطالعات فارماکولوژیک نشان دهنده مؤثر بودن عصاره این گیاه در درمان زخم معده است. شنگ برای زخم معده نقش حفاظتی دارد و دیواره معده را تقویت می‌کند. عصاره این گیاه در درمان زخم معده موثر بوده و درد را تسکین می دهد. برگ های شنگ از خونریزی معده جلوگیری می کند.

پیشگیری از سرطان
ساقه گیاه شنگ غنی از ترکیبات فنولی است. این گیاه حاوی اسید کوماریک،‌ اسید کافئیک و گالیک اسید است. این اسید‌ها فعالیت آنتی‌اکسیدانی دارند لذا با رادیکال‌های ‌آزاد که باعث سرطان می‌شوند مقابله می‌کنند.

درمان بیماری التهاب روده
بر اساس مطالعات فارماکولوژیک، گیاه شنگ دارای اثرات شاخص در درمان کولیت و بیماری التهابی روده است و از برخی داروهای شیمیایی مورد استفاده در درمان کولیت، موثرتر است. عصاره این گیاه در درمان بیماری کولیت و درمان زخم های گوارشی به کار می رود و اثرات ضد درد عصاره گیاه شنگ در پژوهش‌های حیوانی به اثبات رسیده است.
افرادی که دچار خونریزی‌های گوارشی هستند و همچنین مبتلا به کولیت اولسروز می‌باشند، باید این گیاه را به صورت پخته یا جوشانده مصرف کرده و از مصرف آن به صورت خام اجتناب کنند. اگر این گیاه را پُختید هرگز آب آن را دور نریزید بلکه آن را بنوشید، زیرا منافع شنگ در آب جوشانده آن جمع می ‌شود.

درمان انگل های گوارشی
در حال حاضر به صورت بومی و محلی در غرب ایران از ساقه‌های تازه گیاه شنگ جهت درمان انگل‌های گوارشی استفاده می‌شود. در مطالعات علمی انجام شده بر روی این گیاه، اثرات ضدالتهابی، محافظت‌کننده از مخاط معده و روده و همچنین خواص ضدمیکروبی آن به اثبات رسیده است.

تقویت کبد
بر اساس مطالعات صورت گرفته اثرات تقویت‌کننده و محافظت‌کننده از کبد این گیاه نیز به اثبات رسیده است. در تحقیقات در مدل حیوانی، عصاره این گیاه به عنوان یک فرآورده مکمل در بهبود کبد چرب اثرات خوبی از خود نشان داده و تاکنون هیچ‌گونه عارضه جانبی خاصی از این گیاه مشاهده نشده است.

معالجه امراض جلدی
مصرف موضعی پودرگل و ریشه این گیاه، باعث تسریع التیام و بهبود زخم‌های چرکی می‌شود. ضماد گل شنگ به همراه موم، جهت سوختگی آتش بسیار مفید و التیام بخش است. گل های خشک شنگ را بر روی زخم های چرکی و متعفن می پاشند تا تعفن را از بین ببرد. عصاره شنگ جهت درمان کچلی و زخم های جلدی مفید است. آب جوشانده ریشه شنگ، زگیل را از بین می برد. برای از بین بردن امراض جلدی، مصرف ۶۰ گرم از جوشانده آن توصیه می شود.

درمان مسمومیت، نقرس و رماتیسم
عصاره گیاه شنگ که در طب سنتى ایران طرثوث خوانده شده است، پادزهر قوى است و در ساختن تریاق فارون به کار مى رود. ریشه این گیاه در طب سنتی جهت سمیت ‌زدایی بدن مورد استفاده قرار می‌گیرد. مصرف شنگ در معالجه روماتیسم و نقرس موثر است.

درمان زخم های ریه
این گیاه در درمان زخم‌های ریه مورد استفاده قرار می‌گیرد و عصاره آن هم جهت درمان انواع خونریزی از جمله خونریزی های دستگاه تنفسی مؤثر است. ریشه شنگ خلط آور و نرم کننده سینه و التیام دهنده بیماری سل است.
براى معالجه نزله ریوى، جوشانده شصت گرم ریشه شنگ را تجویز کرده اند.
خوردن مقدار کمى از گیاه شنگ، شب مواقع خواب براى تسکین سرفه تجویز شده است و مصرف آن را با روغن‌ زیتون آرام‌بخش است.

فواید دیگر گیاه شنگ
مصرف موضعی ریشه این گیاه در درمان عفونت و از بین بردن ترشحات گوش موثر است.
ریشه گیاه شنگ داراى لعاب بوده و کمى تلخ است و خوردن آن اشتها را فوق العاده زیاد مى کند.
ریشه شنگ براى جلوگیرى از اسهال بسیار موثر بوده و خوردن خیسانده آن در شراب براى جلوگیرى از خونریزى رحم تجویز مى شود.
گیاه شنگ در تحلیل ورم و تقویت اعصاب نیز مفید است.
مصرف این گیاه به‌صورت یک سبزی خوراکی یا در بسیاری از غذاهای محلی مانند آش می‌تواند به‌عنوان یک فرآورده طبیعی مکمل در پیشگیری و درمان بسیاری از بیماری‌ها مفید باشد.
از برگهاى شنگ در سالاد استفاده مى کنند و ایرانیان آن را مانند کاهو و کاسنى با سرکه و بدون آن مى خورند، چون بسیار خنک است.
ریشه گیاه شنگ مقوی‌تر از برگش است. اگر این گیاه را پُختید هرگز آب آن را دور نریزید بلکه آن را بنوشید، زیرا منافع شنگ در آب جوشانده آن جمع می ‌شود.
قندرون
چنانچه گیاه شنک چمنى را قطع کنید، از آن یک ماده کائوچوکى ترشح مى شود، که به آن قندرون و قندران مى گویند. این ماده در برابر هوا سفت مى شود آن را می توان مانند سقز جوید. چنانچه کمى حرارت به آن بدهید، به صورت کش در مى آید.
قندرون از دوستان کبد بوده و سریع الهضم است و از احتقان خون جلوگیرى کرده، جویدن آن هضم غذا را آسان مى کند، اشتها را زیاد مى نماید. براى پاک شدن سینه از اخلاط نافع است. براى شش و قلب نیز مفید مى باشد.
مضرات مصرف شنگ
مصرف گیاه شنگ در افراد مبتلا به بیماری‌های کلیوی توصیه نمی‌شود.
گیاه شنگ قابض است و مصرف این گیاه برای صفرا مضر است.

0/5 (0 نظر)

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن